anjahenke
 

Zoeklicht

Zoeklicht

vertel me over het kleine
dat te groot is
van open en dicht

hoe een trap van regels
ongezien naar heenkomen

over verschil en de ander
die je naakt als asperge
uit de grond trekt

vertel me de kunst
van missen en verlangen hoe
in iedere chaos orde

afscheid nemen
dat een beetje doodgaan is               

                                                       

Alles

in de punt
aan het einde
van de laatste zin

de mensheid
tak aan een boom

in de heimelijke tuin
van leven, laten en lief

dichtbij alles
is niets

Het gaat er om

zo zacht mogelijk
te vertellen
alles luistert

zo voorzichtig mogelijk
zonder twijfel
op weg te gaan

je komt aan
hoe dan ook
errgens